سلام بر دوستان همراه
روزگار به گونه ایست که عاشق ترین قلبها هم روزی به جدایی می اندیشد
پس بیایم قبل از تنهایی به این فکر کنیم در تنهایی به چه چیز خواهیم اندیشید
به روزگار گذشته یا به تلخیهای رفته
همیشه کوچکترین خطا را نمی بخشیم ولی بزرگترین محبت را فراموش میکنیم .چرا؟
بیایم کمی با خودمان رو راست باشیم .همان گونه که دوست داریم دیگران با ما
برخورد کنند ما نیز همان گونه برخورد کنیم.
شعار من این است:من کسی را نمیتوانم عوض کنم باید خودم را عوض کنم
انگونه که برای رسیدن به هدفی تلاش میکنیم بیایم کمی با تلاش به عشقمان
محبت کنیم.دوستش بداریم وهیچ گاه از خود ممنون نباشیم.دوستی را برای دوست داشتن
بخواهیم نه برای رسیدن تنها به یک هدف خواص.
پس بگوید عاشقی برای شما با این توضیحات چگونه است؟
بیایم راه های رفته وتجربیات خود را با هم قسمت کنیم
منتظر پاسخ شما هستیم.لطفا فقط در این پست پاسخ خود را قرار دهید.
